Τα παράθυρα

Σκέπτομαι τους έρωτες που αυτοκτόνησαν στις γραμμές των τραίνων.
Τα λόγια που πνίγηκαν σε μια κουταλιά σάλιο.
Και εκείνα τα πρόσωπα που με αγάπησαν,μα χαθήκανε στα δάση των πράξεων τους.
Αρχίζω να πλέκω εξαρχής κουρτίνες γα τα γυμνά παράθυρα της ζωής μου
Όχι για να μην μπαίνει το φως.

Μα για να μην βλέπουν ότι δεν είναι κανένας άλλος μέσα στο σπίτι,
εκτός από έμενα.

Κόκκινο κρασί

Γεμίζεις ένα ποτήρι κρασί.

Δεν καταλαβαίνεις πότε τελειώνει και αδειάζει το ποτήρι.

Όταν διψάς για κρασί, έρωτα, ζωή, δημιουργία και μουσική,

το ποτήρι σου θα αδειάζει πάντα γρήγορα.

Θα θες κι άλλο

Κι άλλο …..

Μέχρι να μεθύσεις!

Σοφία Χρήσταινα

Επαναλαμβανόμενο

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη την κοσμική καραμέλα.
Μια ίδια λέξη να επαναλαμβάνει
μια κοινή σκέψη να προσκυνά
ένα δυο κινήσεις αντιγραφή.

Έχει ανάγκη
την κλοπή
και όχι την δημιουργία.
Να κλέψει ένα στυλ επιβίωσης
για να φανεί μες στο χάος της ομοιότητας.

Ο άνθρωπος λέγεται

 απλός σαν ακολουθεί την γραμμή
μέτριος αν βάζει και λίγο ζάχαρη στον καφέ του
και ανώτερος αν ξεφεύγει από την κόλαση των άλλων και φτιάχνει δικούς του ήλιους.

Σοφία Χρήσταινα

Χωρίς τοξικότητα

Όσο περισσότερο σε αποθαρρύνουν οι άνθρωποι

εμποδίζουν τον ήλιο των σκέψεων σου

εξαφανίζουν τον θαυμασμό της πρωτιάς

βάζουν ανύπαρκτα εμπόδια στα λεγόμενα σου,

 και βρομίζουν το καθαρό κίνητρο

τόσο

Η μοναχικότητα θα γίνεται  το πλεονέκτημα του κατέχοντος.



Σοφία Χρήσταινα